Blog

Onder de Palm: ‘k Zal zijn lof zelfs in de nacht…

Geschreven door ds. Johan Duijster. Gepost in De Bethlehemkerk Nieuws.

slapeloosHebt u dat nou ook wel eens? Dat je op bed ligt. De slaap wil maar niet komen. En dat je dan maar een Psalm gaat zingen? Ik had het een tijdje terug. Het gebeurt mij eigenlijk nooit. Raak ik m’n kussen dan slaap ik. Maar toen lukte het gewoon niet. We hadden net nieuwe matrassen. Of het daardoor kwam, dat je wennen moet, dat je de vertrouwde vorm van je oude matras mist, ik weet het niet. Toen heb ik het geprobeerd. Om met de lof des Heren in slaap te vallen. Ik begon gewoon bij het eerste vers van een Psalm. En waarachtig, het lukte. Toen ik bij het 86ste vers van Psalm 119 kwam viel ik in slaap.

 Nee, even serieus, dat van Psalm 119 is maar een grapje. Maar dat zelfs Psalm 119 te kort kan zijn om mee in slaap te vallen is geen grapje. Wat kan ons allemaal wel niet bezig houden. Als God het zijn beminden in de slaap geeft, als dat letterlijk waar is, dan heb je toch soms de idee dat jij in ieder geval in z’n slapeloze nacht geen beminde bent. Want de slaap wil maar niet komen. Omdat je je als Paulus voelt. Als Silas. Als die man in Iran die 130 stokslagen kreeg, omdat de autoriteiten een Bijbel in zijn auto aantroffen. Als dat meisje van 8 jaar in China die 320 stokslagen kreeg, omdat ze haar huiswerk niet maakte. Dan is er geen slapen aan. De pijn houdt je wakker. De emoties van vernedering en verlies, van woede en wraakgedachten en van angst en afschuw rukken aan je geest en doen de slaap vluchten. Watervloed roept tot watervloed. En bevochtigen het kussen waar je op ligt. Je hebt het koud, maar je drijft in bed door alles wat je aanvliegt. Ja, al uw baren en uw golven zijn over mij heen gegaan. Zo kan het voelen. ’s Nachts, als de slaap maar niet wil komen. ’s Nachts, als de demonen van je alledaagse leven komen spoken. Ga je dan werkelijk Psalmen zingen? Of vloeken?

Wat doen wij als gebeurtenissen in het leven ons als stokslagen treffen? Niet zo nu en dan eens eentje. Maar vele. Vele stokslagen. Wat doen we, als we merken dat er geen ontsnappen aan is? Als het voelt alsof je voeten werkelijk in het blok zijn geslagen. Al vaak heb ik mensen horen vertellen waar ze allemaal wakker van liggen. De moedeloosheid, de pijn, de herinneringen en de slaap die maar niet komt. Al vaak heb ik het mijn vrouw horen vertellen. Niet dat zij zoveel stokslagen heeft ontvangen. Hooguit ben ik het blok aan haar been, misschien. Maar zij kan gewoon wakker liggen. Van alles wat ze op een dag heeft meegemaakt. Alsmaar nadenken over wat iemand heeft gezegd. Wakker liggen met haar gedachten bij onze kleinzoon die altijd heeft wat zijn opa soms is. Down! Of gewoon wakker liggen van het feit dat ze de handleiding is kwijtgeraakt van haar nieuwe naaimachine. Ik wil het niet grappig maken en mijn vrouw zeker niet belachelijk maken. Ik wil maar aangeven dat het ook zo kan. Dat je gewoon wakker ligt en met geen stok in slaap te krijgen bent. En wat doe je dan? Een tijdje terug zei ik tegen haar: Waarom ga je niet een Psalm zingen? Ik weet zeker dat je dan in slaap valt.

Maar waarom zou je Psalmen zingen in de nacht? Wat zou Paulus zeggen? En Silas? Wat gaan wij zeggen? Ik ga zingen omdat ik Hem verwacht. Ik ga zingen, omdat ik Jezus verwacht die tot de watervloed en waterkolken, tot de baren en de golven, tot storm en nachtgedruis zegt: zwijg, wees stil. Ik ga zingen: ‚k Zal Zijn lof zelfs in de nacht, waarin gedachten spoken en de slagen van het leven zich doen voelen…, zingen daar ik Hem verwacht!
Wie dat ook deed? Onze Here en Heiland. Nadat Hij met zijn discipelen de maaltijd had gehouden ging Hij met hen naar buiten. Naar Getsemane. Naar de plaats waar het nacht werd. En Hij zong. Samen met zijn discipelen, Psalmen in de nacht. Zo doen de Israëlieten dat, als ze samen de maaltijd hebben gehouden op het Paschafeest. En toen de nacht nog donkerder werd, inktzwart werd, aan het kruis, toen het drie uur aardedonker werd, toen nog zong Hij Psalmen in de nacht. Psalm 22. ‘Mijn God, Mijn God waarom verlaat Gij Mij?’ En de slaap kwam. Toen Hij schreeuwde: “Het is volbracht!” En de doodsslaap kwam. En de boeien gingen los.
En.. Ik lag en sliep gerust,
Van 's HEEREN trouw bewust,
Tot ik verfrist ontwaakte;
Want God was aan mijn zij';
Hij ondersteunde mij
In 't leed, dat mij genaakte.

Een slapeloze groet, Johan Duijster - vdm