Blog

Hoe gaat het met onze jongeren?

Geschreven door ds. Piet van Die. Gepost in Algemeen Nieuws.

Eenzaamheid – dan denk ik al snel aan ouderen. Niet aan studenten. Die hebben immers de tijd van hun leven! Dat wordt toch altijd gezegd? ‘Mijn studietijd was de mooiste periode van mijn leven.’ Studeren: je denkt aan jong en zorgeloos zijn. En vooral: aan feesten. Mooi niet. Nou ja, ‘mooi niet’? Natuurlijk dat ook. Maar niet alleen. Ik las in een tijdschrift over een onderzoek naar problemen onder studenten. De resultaten stellen het beeld van vrij en blij levende jongvolwassenen danig bij.

Twee voorbeelden:

  • Iets meer dan een kwart rapporteert in het afgelopen jaar weleens aan zelfmoord te hebben gedacht en 8,6% zegt er af en toe serieus aan te denken.
  • Op een vraag naar negatieve seksuele ervaringen geeft 9% van de vrouwen en 3% van de mannen aan seksueel getraumatiseerd te zijn.

Een van de schrijvers van het artikel is studentenhuisarts. Hij weet uit zijn eigen praktijk te melden dat het aantal klachten over angst, somberheid en depressie in de loop der jaren sterk is gestegen. Een van de oorzaken lijkt de druk op academisch presteren. Die is door de jaren heen groter geworden. Maar onder de genoemde problemen kwam er één voor die mij sterk opviel. Die zou ook weleens een behoorlijke duit in de zak kunnen doen. Van de studenten geeft namelijk 6,5% aan mantelzorger te zijn voor een familielid of vriend!
En wat eenzaamheid betreft: van de onderzochte groep geeft 17% aan eenzaam te zijn. Dat hoeven niet dezelfde mensen te zijn als degenen die bovengenoemde problemen hebben, maar het zal elkaar best flink overlappen.

Ik kom weleens op de Vrije Universiteit. Dan kijk ik met een milde jaloezie naar het gekrioel van jonge mensen die het gebouw in en uit lopen. Ze stralen vrijheid uit. Voor een deel is dat dus bedrieglijk. Zal het op middelbare scholen anders zijn? Ik merk dat in kerken steeds meer de aandacht gaat naar ouderen. Begrijpelijk: de groep ouderen wordt groter, laat eerder van zich horen, is vaker ziek en komt daardoor eerder ‘in de picture’. Maar wanneer vragen we aan jonge mensen: hoe gaat het nu echt met je? Wie kijkt er achter die façade van jong en vrij?