Blog

Verankerde hoop

Geschreven door Pieter de Vos. Gepost in Algemeen Nieuws.

ankerOver Advent. We beleven angstige tijden. Dreiging en geweld komen gaandeweg steeds dichterbij. 'De hele wereld lijkt wel gek geworden’, las ik na de aanslagen in Parijs op twitter. En inderdaad, veel mensen hebben het gevoel: waar gaat dit heen? In die roerige tijden vieren we ook dit jaar Advent.

We leven toe naar Kerst. Het is een tijd van hoop. Maar - zo vraag je je af - legt die hoop het niet af tegen al de beelden en berichten die alleen maar wánhoop verspreiden? Terreuraanslagen, droneaanvallen, vluchtelingenstromen. Natuurlijk hopen we op vrede. Maar zijn we ook hoopvól? Het anker is in het christendom het teken van de hoop, zoals geloof wordt uitgebeeld met een kruisje en de liefde met een hartje. Maar een anker moet zich ergens aan kunnen hechten. Wat is dan het vaste punt van de hoop?
De ankerplaats van de hoop wordt in deze adventtijd gevormd door de verhalen over Jozef en Maria en over Zacharias en Elisabet. Het waren mensen, levend in een tijdgewricht als het onze. Vrede leek ver weg. De wereld was vol onrust. God leek al eeuwen niet van zich te hebben laten horen. In die eenvoudige mensen begon God iets nieuws. De trein van zijn geschiedenis, die al tijden op dood spoor leek te zijn beland, vond in hen een wissel naar een nieuw spoor. In een vluchtelingenkind kwam Hij tenslotte zelf onder ons. Immanuël – God met ons.
Het lijkt een onvast hechtpunt voor een anker: verhalen, gewone mensen, een kind. Dat is het misschien ook, maar dat kind groeide op en is eens teruggekeerd naar de hemel. Hij heeft het anker van onze hoop meegenomen en vastgemaakt aan de troon van God. Een vaster punt is er niet!
Zo vertelt de Hebreeënbrief het: ‘De hoop is als een betrouwbaar en zeker anker voor onze ziel en gaat ons voor tot voorbij het voorhangsel, waar Jezus als voorloper al is binnengegaan, ten behoeve van ons ’. Zo kunnen we toch hoopvol zijn over deze woelige wereld. Dwars tegen alles in. Omdat het eens Kerst werd!