Blog

Durven loslaten

Geschreven door ds. Henk Talsma. Gepost in Algemeen Nieuws.

graankorrel‘Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u, indien de graankorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft zij op zichzelf; maar indien zij sterft, brengt zij veel vrucht voort’ (Johannes 12:24). Het Evangelie van Johannes staat vol beelden die Jezus van zichzelf heeft gegeven. Hij was overvloed van feestelijke wijn, levend water, levend brood, licht van de wereld, goede herder, opstanding en leven, een slang die omhoog geheven in de woestijn leven brengt. Zo is in de bovenstaande Bijbelpassage het beeld van de tarwekorrel die in de aarde moet vallen en sterven om rijke vrucht voort te brengen (Johannes 12:24).


Jezus is zelf deze tarwekorrel die in de aarde valt en sterft. Ook wij, als gelovigen, zullen in zijn navolging mogen sterven als een tarwekorrel. Niet vasthouden aan ons leven met al zijn beslommeringen. Wie zijn leven liefheeft, zei Jezus, verliest het (Johannes 12:25). Een belangrijke les: we moeten het leven dat ons lief is, durven prijsgeven! Ons oefenen in ‘versterving’. Zo werd het vroeger gezegd over de Vastentijd: veertig dagen tijd om 'verstervingen te doen', opdat Pasen kan aanbreken, zodat we blijmoedig met Jezus mogen opstaan op Pasen. De graankorrel moet in de aarde vallen en sterven, opdat er vruchten uit kunnen groeien.
Het gehecht zijn aan de wereld - de luxe, de materie, het huis, de auto en de boot - leidt al snel tot het vergeten van God en zijn gebod. En dat is wat Jezus ons wil zeggen: enerzijds geeft Hij aan dat zijn sterven tot heil zal zijn van velen. Dat juist zijn sterven vruchtbaar zal zijn! Anderzijds wil Hij ons laten zien dat ook wij pas vruchtbaar kunnen zijn wanneer we niet aan het leven, aan de wereld, vastkleven, krampachtig vasthouden aan macht en bezit. Hoe kunnen wij Jezus volgen wanneer het stof van de wereld zich vastklontert aan onze voeten, wanneer het een blok aan het been wordt. Wanneer we komen vast te zitten in het drijfzand van zorgen, van moeite, van krampachtigheid.
Durf het leven los te laten, durf onafhankelijk te zijn van menseneer, van bezit, van positie, van rijkdom. Pas als je het kunt loslaten, zul je het ontvangen. Wat een heerlijke, eenvoudige paradox: ontvangen door los te laten. Onze uiteindelijke bestemming is bij God. Laat ons dankbaar ontvangen wat we van Hem krijgen en dat te allen tijde inzetten ten dienste van het Koninkrijk.