Blog

Bezoek aan de Wajana indianen in Suriname

Geschreven door Fred Krabbendam. Gepost in Algemeen Nieuws.

Samen met Ilse van Dijk, Surinaamse onderwijzeres die 25 jaar bij de Wajana werkte en nu nog steeds Wajanakinderen en jongeren opvangt in haar huisje in Paramaribo, mocht ik de Wajana weer bezoeken om te zien hoe het werk in de Wajanakerk groeit. Sinds 2012 is de familie Schuurmans binnen World Team aan het werk gegaan om de Wajana gemeenten te helpen naar volledige zelfstandigheid. Nu zij ook de taken rondom het kinderwerk hebben overgenomen steunen wij diaconessen hen in dit werk en blijven we betrokken bij de gemeenten langs de Lawa- en de Tapanahonyrivier.

We zijn de Here dankbaar dat we het afgelopen jaar over bijzondere vrucht op dit werk mochten horen en zien tijdens dit werkbezoek. Sinds de binnenlandse oorlog in de jaren tachtig zijn veel mensen van het dorp vertrokken en neergestreken in nieuwe dorpen langs de rivier, maar nu in Frans Guyana. Inmiddels zijn deze dorpen verder uitgegroeid. De mensen zijn nog steeds verbonden met Kawemhakan, aangezien daar de kerk, de kliniek en het jungle vliegveld zijn. Ook worden de indianen in Frans Guyana steeds meer Franstalig. De kinderen bezoeken daar de lagere school en de Franse overheid biedt de afgelopen jaren steeds meer goede voorzieningen.
Nu de dorpen verder groeien kwamen de kinderwerkers op Kawemhakan met het plan om ook in de nieuwe dorpen kinderwerk te gaan beginnen. Sinds vorig jaar werden er 7 nieuwe kinderclubs gestart. De ouderlingen en diakenen van de kerk op Kawemhakan wonen afwisselend ook in deze nieuwe dorpen. In navolging van de kinderwerkers zijn nu ook bidstonden en bijbelstudie bijeenkomsten van start gegaan voor volwassenen.

De werkers van Kawemhakan hebben al vele jaren ervaring en hebben verschillende trainingen gevolgd. Nu was het de tijd om zelf hun kennis en ervaring te gaan delen met nieuwe mensen. Dat bleek aan te slaan. Een week lang werden in de middaguren nieuwe kinderwerkers getraind om met de kinderen van de nieuw te vormen clubs een verhaal uit de Bijbel te vertellen, samen te zingen, te bidden met en voor de kinderen, een bijbeltekst uit het hoofd te leren en te werken aan een knutselwerkje of een kleurplaat. ‘s Morgens werd met een groep van 45 kinderen telkens geoefend omdat we diezelfde week een vakantie bijbelweek hadden georganiseerd. De nieuwe mensen werden zo zowel in de theorie als in de praktijk onderwezen. De hele training werd door Marco op video vastgelegd. Na afloop kregen alle nieuwe werkers een DVD mee naar hun dorp om het geleerde nog eens te kunnen bekijken en vooral om nieuwe werkers in hun dorp te vinden met wie ze samen naar het onderwijs zouden gaan kijken.
Inmiddels hebben de kinderwerkers van Kawemhakan een printer met kopieer functie aangeschaft. Marco en Marjolein hebben uit Paramaribo een aantal mappen gebracht met kleurplaten voor het kinderwerk. Nu hoeven ze alleen nog maar te zorgen voor papier en printerinkt en kunnen de kinderwerkers zelf hun kleurplaten naar behoeven maken. De mensen betalen zelf voor papier en inkt en nemen ook op dat vlak verantwoordelijkheid voor de taak die God hen heeft gegeven.

Elk jaar kwamen we, zuster Anneke vanuit de Nederland en Ilse van Dijk uit Paramaribo naar Kawemhakan om een Vakantie Bijbel Week te organiseren. Nu zien we dat de kinderwerkers deze taak zelf oppakken en uitbreiden naar de tieners op de dorpen. Veel van de tieners verhuizen al op relatief jonge leeftijd naar Maripasoula aan de Franse kant. Dit is een groot dorp, ruim twee uren varen op de rivier. In Maripasoula is een school internaat waar de kinderen verblijven om door de week de middelbare school te kunnen volgen. Buiten de schoolvakanties komen ze een keer per maand voor een kort weekeind naar het dorp.
Veel tieners gaan gebukt onder geestelijke nood omdat ze geen geestelijke verzorging krijgen in het internaat. De kinderwerkers op Kawemhakan namen dit signaal serieus en vanaf dat moment is er telkens wanneer de tieners op het dorp komen aandacht voor hen middels bijbelstudie en persoonlijke gesprekken.
Ook wordt nu nagedacht over de mogelijkheid om met een groep mensen elk weekend naar Maripasoula te gaan om een tienerclub te houden.

De afgelopen maand februari stond het werk aan de Lawarivier in het teken van Operation Christmas Child, in Nederland bekend als Operatie Schoenendoos. Ruim 500 goed gevulde schoenendozen waren met twee vluchten van de MAF naar Lawa gebracht. Samen met de familie Schuurmans en alle kinderwerkers zijn we dagen lang in de weer geweest om op 7 plaatsen een feestmiddag te houden waarbij alle kinderen van het dorp waren uitgenodigd. Aan de kinderen werd uitgelegd hoe de Here God het grootste kado wat een mens maar krijgen kan aan iedereen geschonken heeft in de Persoon van Zijn Zoon de Here Jezus. Als illustratie hiervan kreeg elk kind een schoenendoos met daarin door andere kinderen gestopte spulletjes. Ook kreeg elk kind een boekje waarin de boodschap van het Evangelie werd uitgelegd. In de komende maanden gaat op elk dorp een kinderclub van start waarvoor alle kinderen zijn uitgenodigd.

De tieners hadden allemaal vakantie en waren dus op de dorpen. Een geweldige gelegenheid voor de kinderwerkers deze groep te onderwijzen. Voor de schoenendozen vielen de tieners ook in de prijzen, want voor de leeftijd van tien tot veertien was er ook een doos. Bij het bijbelfeest stonden ze zoals tieners doen achteraf, maar ze wilden toch wel naar voren komen om een doos in ontvangst te nemen. We hopen en bidden dat de oudsten de gelegenheden blijven aangrijpen om deze groep te bereiken met het evangelie. Een jonge vrouw in Nederland is zich aan het voorbereiden om op het Franse dorp Maripasoula waar het internaat staat, te gaan werken onder de tieners en mensen te trainen voor het jongerenwerk. We vragen gebed voor deze groep, want we verwachten dat daaruit toekomstige kerkleiders zullen opstaan, die een Franse Bijbelschool kunnen gaan volgen.
Zo zien we hoe het zaaiwerk van de afgelopen 45 jaar onder de Wajana’s weerklank heeft gevonden. De oudsten nemen hun verantwoordelijkheid voor de gemeentes en Indiaanse kinderwerkers zijn en worden getraind en gemotiveerd om de boodschap van Gods liefde door te blijven geven aan de kinderen en de jeugd. Als Zendings-Diaconessen zijn we de Here dankbaar dat we ons deel mochten bijdragen aan dit mooie werk, diep in de Surinaamse jungle. We blijven via de familie Schuurmans van harte betrokken, we blijven bidden voor de nieuwe gelovigen. Het afgelopen half jaar werden 100 mensen gedoopt op getuigenis van hun geloof in de Here Jezus!
Daar waar Gods gemeente groeit, zit de duivel niet stil en dat is ook te merken. We vragen uw gebed om kracht bij de aanvallen van de boze weerstand te kunnen bieden en staande te blijven in geloof. Ilse en ik hebben de vrouwen in dit aspect mogen trainen en helpen. Het verbreken van voorouderbindingen en het terugnemen van grond die aan Jezus toebehoort is heel belangrijk. Ze waren gebonden door praktijken van medicijnmannen, abortussen, doden van kinderen na de geboorte, sexuele zonden en deze praktijken van o.a. het voorgeslacht en van nu hebben invloed op het nageslacht. Aan onze Heiland is de overwinning en met en in Hem zijn we overwinnaars.

Bidt u met ons mee dat de gemeente aan de Lawa rivier tussen Suriname en Frans Guyana en aan de Tapanahony rivier verder uit mag groeien tot een baken van zegen en hoop voor de Wajana en andere volken. We willen u als gemeentes heel hartelijk danken voor de geweldige gift die we kregen voor het werk onder de indianen. Het was een grote verrassing. In overleg hebben we de gift gebruikt voor het kopen van boxen met materiaal zoals schaartjes, potloden, puntenslijpers, stuf, mappen voor kleurplaten etc.. voor alle dorpen. Daarnaast heeft de gemeente voor het trainen en toerusten van de nieuwe gemeentes langs de rivier gasoline nodig. Voor het komend jaar is er nu voldoende voorraad ingevlogen per MAF. De bedoeling voor de toekomst is dat de gemeentes zelf ook gaan bijdragen en dat er zelfstandige gemeentes langs de rivier ontstaan. De gemeentes zullen dan alleen de eerste zondag van de maand naar Kawemhakan komen voor het vieren van het avondmaal en ter bemoediging.
Naast de vliegkosten en de brandstof hebben we het dak van het huis van Ilse van Dijk in Paramaribo vernieuwd. Dit was absoluut noodzaak omdat het overal lekte. We proberen ook voor het plafond, vloer, scheuren in de muren etc. en een huisje op het terrain fondsen te werven.
Ilse geeft al jaren onderdak aan drie Wajana kinderen/jongeren en daarnaast komen er nog drie of vier Wajana kinderen/tieners uit de internaten elk weekend logeren. Dat betekent een behoorlijke belasting voor haar en het huis, maar ze ziet het als een opdracht van God om dit te doen. Verder gaat ze samen met oud-zendingswerkers het oerwoud in en geeft toerustingen, trainingen en vertaalt lessen in het Wajana. Zelf heeft ze heel weinig inkomen. Haar is groot onrecht gedaan door de Medische Zending destijds, het Ministerie van Onderwijs en enkele andere instanties. De Nederlandse zendingswerkers zijn goed verzorgd, maar helaas was dit niet het geval met de Surinaamse zendingswerker. Als oud zendingswerkers zijn we erg betrokken en doen wat we kunnen om iets te compenseren. Daarom ben ik erg blij dat we nu door jullie gift haar een droog dak boven haar hoofd hebben kunnen geven.