Blog

Feestvreugde

Geschreven door Pieter de Vos. Gepost in Algemeen Nieuws.

klaagmuur 600x400We vieren in deze dagen Pinksterfeest, feest van de Geest die uit de hemel is gekomen en zich op hoofden en in harten van mensen heeft genesteld. Dat feest is - al lijkt het letterlijk wel zo - niet uit de lucht komen vallen, maar sluit aan bij een van de joodse feesten: het Wekenfeest. Van origine is dat een oogstfeest, zoals meer joodse feesten een agrarische achtergrond hebben. Het oogstfeest is verbonden met een religieus feest: Sjavoeot. Voor die feestelijke combinatie waren de joden op die eerste Pinksterdag bij elkaar in Jeruzalem, 50 dagen na het Paasfeest.

Op Sjavoeot vieren joden het moment dat ze tijdens hun tocht door de woestijn, op weg naar het beloofde land, bij de berg Sinaï de Tora hebben ontvangen. ‘Tora’ wordt door ons vaak verstaan als ‘wet’, als het geheel van regels en bepalingen voor het leven. Met die omschrijving doen we dat woord echter tekort. ‘Tora’ staat voor een levenshouding in verbondenheid met de Eeuwige God, voor de vreugde om met Hem te leven. In de nacht voorafgaand aan Sjavoeot wordt gewaakt om te studeren in de Tora. Het is dus niet zo gek dat de beschrijving van het Pinksterfeest in Handelingen 2 begint met ‘Toen de dag van het Pinksterfeest aanbrak, waren ze allen bij elkaar’. Waarschijnlijk hadden ook de vrienden van Jezus een studienacht achter de rug!
Een van de rabbijnse tradities vertelt dat de stem van God bij de gave van de Tora bij de Sinaï in 70 talen hoorbaar was. 70, als getal van alle volken, zodat ieder volk op aarde in haar eigen taal aangesproken werd. Wie dat leest, ontdekt een extra lading in het pinksterverhaal. Want hoe staat het daar in Handelingen 2:8? ‘Hoe kan het dat wij hen allemaal in onze eigen moedertaal horen?’ Door de verbinding met de gave van de Tora krijgen ook de tekens van wind en vuur van de eerste Pinksterdag een nieuwe dimensie. Bij de Sinaï sprak God in wind en vuur!
Sjavoeot geeft feestvreugde, zoals ons Pinksterfeest vreugde geeft. Gedeelde feestvreugde, omdat Gods Geest zich heeft verbonden met harten van mensen. Tijdens mijn studieverlof verdiepte ik me in de verbondenheid tussen jodendom en christendom. Mooi om sporen van dat verlof direct aan u te kunnen doorgeven! Tijdens de studiereis in Israël ontmoette ik die feestvreugde bij de Klaagmuur. Joodse jongens deden ‘Bar Mitswa’, feest van verbondenheid met de Tora onder hun eigen verantwoordelijkheid. Ik geloof dat de Geest van Pinksteren dat aan ieder mens geeft: vreugde om een levenshouding in verbondenheid met de Eeuwige God én verantwoordelijkheid om die Geest in de praktijk van het leven zichtbaar te maken.