Blog

Twee gebeden

Geschreven door ds. Annette Driebergen. Gepost in Algemeen Nieuws.

In de juli/augustusuitgave van het blad Kerkinformatie staan twee gebeden voor deze vakantietijd. Het ene is een gebed voor wie op vakantie gaat. Het andere is een gebed voor wie niet op vakantie kan. Ik voelde me erdoor aangesproken. Het verwoordt de dubbelheid van deze tijd, die ik in het pastoraat bij mensen ontmoet. De één ziet uit naar rust en ruimte, de ander ziet op tegen leegte en alleen-zijn.

 

Gebed in de vakantie
God, Heer van de schepping,
help mij om vakantie te nemen,
om mij even los te maken
van het werk,
van de verplichtingen,
de zorg om anderen,
de verantwoordelijkheid
van de dagelijkse beslommeringen.
Leer mij de gehaastheid af,
dat ik rust vind,
stilte,
ruimte om te bidden.
Om te zien wat er ligt
op de bodem van mijn ziel
en uw stem weer te horen.

In dit gebed herken ik mezelf. Ik herken het verlangen om even afstand te nemen en los te komen van alles wat in het dagelijks leven op me afkomt. Als dat lukt, zo heb ik ervaren, komt het bijna als vanzelf tot het tweede deel van het gebed: dat in de rust en ruimte God dichtbij komt. Ik neem in de vakantie altijd een vakantieboekje mee dat Ark-Media uitgeeft, met een paar woorden voor elke dag om over na te denken. Dat vind ik leesstof genoeg. Alsof er ook zoiets als ‘vakantie van God’ bestaat. Tegelijk is die vrije tijd gevuld met God. In rust, in ontmoeting, in een kaars in een kerk, in wolken, zon, regen en wind verschijnt God niet meer of minder, maar anders. Weldádig anders. Dat wens ik ons allen toe voor de tijd die komt.

Het tweede gebed verwoordt de stem van wie thuisblijft. Vooral van wie thuis móet blijven.

Gebed voor wie niet op vakantie kan
God, die mij kent en ziet,
voor mij geen vakantie,
geen tijd, geen geld,
te druk, te oud,
te alleen…
U weet waarom.
Ik bid voor mijn vrienden,
familie en kinderen
die wel op vakantie gaan,
om een goede tijd en
een behouden thuiskomst,
dat wij elkaar straks weer
in de armen mogen sluiten.
Ken mij in mijn alleen-zijn
en geef dat ik gelukkig kan zijn
om wat mij zomaar toevalt.

Een ruimhartig gebed, zo ervaar ik het. Van wie niet meer op reis kan, maar het de ander gunt, ook al geeft dat voor jezelf meer momenten van alleen-zijn en je verlaten voelen. In de gemeente van Christus hebben dat ‘wel en niet’ een plaats. Ik hoop dat in de gemeentes van Christus in Papendrecht oog en oor is voor dat ‘wel en niet’. Dan wordt het voor iedereen een goede zomer!
Annette Driebergen