Blog

Onder de Palm: Bizarre Bazaar

Geschreven door Ds. Johan Duijster. Gepost in Algemeen Nieuws.

Foto artikel JohanHet tempelplein aan de Van der Palmstraat leeft. Bruist. Van de opgang via de trappen tot en met de opperzaal. En van de benedenzalen tot (!) de kerkzaal. Goederen worden af- en aangedragen. Een week lang. Tot (!) zondag, indachtig de woorden uit Jeremia 17: 21-22. Ik moest ook denken aan de woorden uit Jesaja 55: ‘Kom, ook al heb je geen geld. Koop hier je voedsel en eet.’ Want naast het verhandelen van allerlei waar, was er tijdens onze bizarre bazaar ook plaats en tijd voor ontmoeting. Voor een goed gesprek. Voor kennismaking met gemeente en geloof. Dat gebeurde allemaal net om de hoek van de hoofdingang. Bij de diapresentatie.

 

Toen ik mij daar even ophield zag ik een vrouw binnenkomen. Een goede bekende. Ik anonimiseer haar tot Nel (dat kan makkelijk, want als je in Papendrecht en omstreken ‘Nel’ roept kijken van de duizend vrouwen er achthonderd om, inclusief mijn schoonmoeder). Iets aan Nel viel mij op. Waar bijna iedereen met goederen, gebak en/ of een goed gesprek de deur uitliep, kwam zij met een volle plastictas naar binnen. Die plastictas viel op door de kleine stekelige tanden van een professionele handzaag die erboven uitstaken. Een wonderlijke combinatie, deze zaag en Nel. Ze kwam de zaag terugbrengen, zei ze. Ze had hem een dag eerder voor € 5,- gekocht. Ze was er blij mee. “Eindelijk kan ik weer eens een kerstboompje zagen voor in huis.”
Maar nu bleek dat op diezelfde dag van aankoop een timmerman, die meegeholpen had aan de opbouw van de bazaar, een paar uur op zoek geweest naar zijn zaag. Eén en één bij elkaar opgeteld was het duidelijk. Het was die zaag, die Nel voor weinig had gekocht. “Dat dat mij nou weer moet overkomen”, zei Nel met haar blauwe ogen in grote onschuld wijd opengesperd.

Op de bizarre bazaar van ons leven, op de wereldmarkt van feiten, wetenschap en het grote geld zijn wij, gelovige mensen, net als die timmerman, dacht ik. Wat voor de timmerman zo ongeveer het belangrijkste werktuig is, is voor ons het geloof. We kunnen het laten zingen, we kunnen de tanden ermee inzetten in de taaie momenten van het leven, we kunnen er beelden mee omzagen die in weerwil van het 2de gebod zijn gegroeid. Zoals een timmerman zonder zaag zijn werk niet naar behoren kan doen, zo kunnen wij zonder geloof ons geloofswerk niet naar behoren doen. Voor de timmerman is de zaag een kostbaar werktuig. Hij liet hem slingeren op de bazaar. In een vlaag van onoplettendheid was hij hem kwijt. Zo gaan wij soms/ vaak met ons geloof om. We laten het slingeren op de bizarre bazaar van het leven. Zonder te bedenken dat we in een vlaag van onoplettendheid ons geloof kwijt zijn.

Nel kwam de zaag terugbrengen. Ze stapte binnen. Liep tussen de mensen door. Vrij onopvallend. Mens tussen alle mensen. Het enige wat aan haar opviel was de zaag die ze bij zich droeg en het bijzondere verhaal dat ze te vertellen had.
Jezus, Zoon van een timmerman, stapt onze bizarre bazaar binnen. Hij komt het geloof terugbrengen. Vrij onopvallend. Mens tussen de mensen. Het enige wat aan Hem opvalt is Zijn verhaal. En als we goed kijken en luisteren zien we iets als een zaag. Met scherpe tweesnijdende tanden, terwijl Hij zegt: “Vrees niet, geloof alleen.”
Een bizarre groet, Johan Duijster - vdm