Blog

Israelreis dag1

Geschreven door Rens Boevé. Gepost in Israelreis 2012.

Donderdag 25/10; Amsterdam - Tel aviv - Mashabim Sade

Vertrek vanuit Amsterdam per El Al naar Tel Aviv. Na aankomst is er een transfernaar kibboets Mashabim Sade. Eten en overnachten in de kibboets.

Belevenissen van de Israëlreis van de BK/MK-pelgrims

Het is zes uur in de avond en rijden in een bus door Israël naar de kibboets.Het is hier al wintertijd, al ongeveer een maand geleden al ingesteld met het joodse nieuwjaar. Dus geen verschil met Nederland, totdat daar de wintertijd ingaat.
Vanmorgen zijn we omstreeks kwart over zeven vertrokken. Jan Mansvelt is ons voorgegaan in de bus. 'Dat is voor mij de eerste keer dat ik in een bus een gebed uitspreekt' aldus Jan. Rondhalf negen waren we op schiphol. Het is altijd (weer) spannend om door alle veiligheids controles te komen. Iereen was er zonder kleerscheuren doorheen gekomen. Het vliegtuig had een uur vertraging en vlogen we omstreeks twaalf uur weg.
Eindelijk op de kibboets aangekomen. Diner bestaande uit soep, kip, rijst, gebakken aardappel en oploskoffie of thee toe. We liet het ons goed smaken. Direct daarna hielden we een dagafsluiting bij de bar. We zongen lied 290 en 'door de wereld gaat een woord'. De volgende dag hoorden dat de melodie die we zongen ook van het Israëlisch vloklied is. Voor ons een mooie binnenkommer in de kiboets Aangezien we toch al bij de bar waren beland name we een versnappering, waarna iedereen vermoeid zijn bed in dook.

 

Israelreis dag2

Geschreven door Rens Boevé. Gepost in Israelreis 2012.

Vrijdag 26 oktober; Sede Boger - Ein Avdat - Mizpe Ramon - Mashabim Sade

Vandaag een tocht door de Negavwoestijn. Onder is er een bezoek aan de Sede Boqer. deze kibboets ligt in de heuvels van de Negev en werd in 1952 gesticht met veeteelt als belangrijkste activiteit. De oud-ministerpresident, David Ben Gurion, vetigde zich er en wilde de joden naar de Negev trekken, waar de De rozen weer bloeien Bezoek aan de graven van David en Paule Ben Gurion. Dan verder naar Ein Avdat, een van de natuurwonderen van de Negav.
Deze rivier De Zin heeft door ravijnen en wadi's sligenrende lop van ca. 120 km. De Zin heeft in de loop van miljoenen jaren een canyon uitgeslepen, waarin bij Ein Avdat, tussen de steile rotsenen een aantal bronnen, een poel met ijskoud water heeft gevormd. 

In de rotsen zij de grotten en holen waar in de Byzantijnse tijd monikken hebben gewoond. Het kratergebied van Mizpa Ramon is indrukwekkend. De kraters zijn door erosie ontstaan, het is een gebied waar veel lagen van de aardkorst te zien zijn. Overnachting is weer in de Kibboets Mashabim Sade.

Belevenissen van de Israëlreis van de BK/MK-pelgrims

Vrijdag 26 oktober 2012 werden we om 07.00 uur gewekt (klopje op de deur, vergezeld met een opgewekt 'good morning') door een medewerker van de kibboets Mashabim Sade. Na een koosjer ontbijt (geen vleeswaren, omdat er melkproducten werden gegeten, maar wel rauwe haring bij de witte boterham...) zijn we met de bus richting de Negevwoestijn vertrokken. De woestijn beslaat 65% van het gehele land Israël. In de woestijn woont 15% van de gehele bevolking.
Op weg naar de Kibboets Sede Boger. Halverwege gingen we uit de bus, om in de buitenlucht bijgepraat te worden door kibboetsnik Afghad. Een man die zeer boeiend kon vertellen over de woestijn en het ontstaan van de kibboets (de groep luisterde met grote interesse en Jan M. merkte op dat deze man nog meer en sneller kon vertellen dan dat hijzelf kon preken en dat wil wat zeggen :-). Recht van de plek waar we stonden zagen we de kibboets liggen, keken we naar links, dan was een kleine ruïne uit de Romeinse tijd te zien. 
Aldus gingen we voorbereidt naar de kibboets. Afghad vertelde over de ideologie van de kibboets en de komst van David en Paule Ben Gurion. David Ben Gurion is met zijn vrouw na zijn minister(president)schap op de kibboets komen wonen. Alle leden van de kibboets
(op dat moment 22 personen) werkten en leefde met elkaar. Er was (en is) geen persoonlijk bezit. Alles wordt democratisch besloten. Heden ten dage is er nog steeds weinig tot geen persoonlijk bezit, maar inmiddels zijn er in de eenvoudige woningen wel een keuken, zodat er niet meer gezamenlijk gegeten wordt in de grote eetzaal. Als men lid wil worden van de woongemeenschap, moet men een verzoek indienen, hierna volgt een strenge beoordeling en wordt er gestemd of men al dan niet lid mag worden van de woongemeenschap. Na een rondleiding over de kibboets zijn we met de bus naar het graf van David en Paule Ben Gurion gereden, hier hadden we een prachtig uitzicht over de woestijn. Onze gids, Patrick, vertelde veel over het land, de inwoners en de gebruiken, een plezier om naar te luisteren!
Na weer een eindje rijden met de bus, hebben we een prachtige wandeling gemaakt door een canyon. De flora en fauna was prachtig, met niets te vergelijken eigenlijk. Een deel van de groep, o ging via een smal en steil pad omhoog naar een uitzichtpunt, een ander deel ging olv Jaap met de bus naar het uitzichtpunt. Na de lunch gingen we naar Mizpe Ramon, een krater welke door erosie is ontstaan, zeer indrukwekkend.
Opvallend deze dag was dat Rens 'altijd' als laatste van de groep liep (hoe lang gaat een batterij van een fototoestel eigen lijk mee? :-) en Gerrit graag net een stapje verder gaat (hoe ziet zo'n grot er van dichtbij uit en wat zie je daar nu diep beneden in de kloof?)
Bij terugkomst op de kibboets was het zwembad nog een uurtje open, in de wintertijd is dat in Israël nog zeer aangenaam. Een deel van de groep was zodoende actief het andere deel heeft onder het genot van een kop koffie (tja... de bar is dicht op sabbat) geanimeerd zitten praten. Na het diner hebben we de dag afgesloten met jesaja 35, lied 14, samen in de naam van Jezus, en glorieklokken 52 ( Lichtstad met uw paarlen poorten) Tussendoor een korte uitleg van Jan M.

 

Israelreis dag 3

Geschreven door Rens Boevé. Gepost in Israelreis 2012.

Zaterdag 27 oktober; Hebron - Bethlehem

Vrijdagavond.
...In de slaapkamer van Jan en Aletta is een kakkerlak gesignaleerd. Jan weet hem te vangen met een handdoek. Met de handdoek loopt hij naar buiten, schud hen uit en … waar is de kakkerlak gebleven …...

… buiten vliegen bijeen boom drie grote vleermuizen rond ...

Zaterdag
...Het is prachtig, helder weer. Links en rechts allen maar droge bruine heuvels. Begroeid met kleine van het stof grijs bruin gekleurde struikjes. 10 % van deze struik staat boven de grond, de rest onder de grond. Een zwarte asfaltweg splijt het gebied in tweeën. Het is niet voor te stellen dat Mozes hier 40 jaar lang rond heeft gezworven. Af en toe zien we wat dromedarissen, een plukje olijfbomen. Deze staan in een kuil of zijn omringd door een dijkje.
Al rijdend zien we een reusachtig hoofd, zoiets als van de paaseilanden, langs de weg staan. 'Foto moment', Gerrit grijpt in zijn rugzak naar zijn fototoestel en komt terug met een doosje wiebertjes. De bus zoeft voorbij het beeld. Helaas … 

...Het is doodstil in Hebron. Met onze bus verstoren we de stilte. De synagoge loopt leeg en om de 100 meter staan er gewapende soldaten. De mensen buiten kijken verstoord op. Toeristen? Alleen de Ibrahim moskee is open. Vanwege de sjabat mogen we niet in de synagoge. Patrick leest nog op straat uit de bijbel voor legt uit wat we zo meteen gaan zien. De herinnering aan onze voorvaderen: Abraham, Sara, Jacob, Izaak, Rebekka en Lea begraven
We moesten we opschieten, want in de moskee begon een gebedsdienst. Door de poortjes van de beveiliging, onder het oog van de gewapende soldaten gingen we de moskee binnen. De dames moesten een poncho met een puntmuts op. De scheiding tussen de moskee en de synagoge is een dunne houten deur. In de synagoge wordt 'gezongen'. Het klinkt als een 'jodenkerk'. 
Wel werd er vertelt dat in 1995 een jood verkleed als moslim de moskee binnen kwam en begon te schieten....

...Buiten liepen we door Hebron en en zagen een van de gescheiden wegen. Aan de ene kant van de betonblokken mochten alleen de Palestijnen lopen. De joden aan beide zijden...

...Daarna kregen we koffie aangeboden in de lokale souvenirs winkel. Uiteraard werd er wat dingetjes gekocht. De zoon van de winkelier ging daarna met ons mee om de kasba te bezoeken. Ook hier weer poortjes en soldaten. Door een smal straatje liepen we langs de winkeltjes. Veel waren er echter dicht vanwege het islamitische oogstfeest...

… Weer in de bus richting Bethlehem. Op een gegeven moment reden we langs een muur. Geluidsmuur of de scheiding tussen de twee gebieden ? Patrick mag niet mee Bethlehem in. Hij stapt uit en in Bethlehem komt Twan aan boord. Het is steendruk in Bethlehem. De bus wordt geparkeerd in een parkeergarage voor bussen. Maar eerst eten. In een cafeetje bestelde Twan voor ons falafel met salade en humus. Het bestaat allemaal uit kikkererwtjes, alleen anders klaargemaakt...

...We lopen naar de geboortekerk. Het is steendruk. Een wachtrij van één tot anderhalf uur om de geboorte grot van Jezus te bekijken. We gaan eerste in de RK-kerk kijken, daarna in het grieks-orthodoxs deel.. Er werden daar voorbereidingen gemaakt voor een trouwerij. Een deel is mooi versierd met bloemen...

...We gaan met de bus naar de Palestijnse jongeren (moslims en christenen). Het werd een goed gesprek wat zeker anderhalf tot twee uur duurde. Na een kennismakingsrondje werden onderwerpen als studie en financiering, (jongeren) werkeloosheid, heb je een baan na je studie, sport, drugs en alcohol, emigreren, gehandicapten, vrij partner keuze. Sommige vragen gaven tussen de jonglui ook discussie. De laaste vraag was het moeilijkste: of ze gelukkig waren. De meisjes wel, de jongens waren allen gefrustreerd door de situatie. Twan vertaalde alles naar het Nederlands We dronken wat limonade en een koekje . Twan nam ons daarmee naar buiten naar een souvenir winkeltje wat aan drie kanten omring was door een hoge muur, met op sommige hoeken een wachttoren. Het was al donker buiten en de in het licht van de natriumlampen gaf dat een spookachtig gezicht. filmpje Op de muren waren posters bevestigd met korte verhaaltjes van wat Palestijnse vrouwen hadden mee gemaakt. In het lokale souvenir winkeltje werd er van alles gekocht om de lokale bevolking te spekken...

… Daarna naar het hotel. Het is ondertussen zeven uur 's avonds. Iedereen is moe van de indrukken. Het diner bestond (alweer) uit kip, rijst aardappelen ….

Met elf man zitten we in de bar en nemen de dag door. Wat is het indrukwekkenste geweest? Het gesprek met de Palestijnse jongeren. …

Dan naar bed. Morgen is er weer een vermoeiende dag …...

 

Israelreis dag 4

Geschreven door Rens Boevé. Gepost in Israelreis 2012.

Zondag 28 oktober; Bethlehem


Belevenissen van de Israëlreis van de BK/MK-pelgrims

Een bijzondere dag vandaag, zondag in de geboortestad van onze Heiland. Vanaf het balkon van het Angel hotel hebben we zicht over een zonnig Betlehem. Na het ontbijt gaan we met de bus naar de evangelische Luther Christmas Church, daar vormen we één gemeente met Palestijnse christenen, gasten uit Duitsland en Zweden. Een bijzondere dienst, waar we met elkaar het Onze Vader bidden, elk in onze eigen taal. We ervaren verbondenheid.
Vanaf de kerk lopen we door de winkelstraat van Betlehem, daar is het een drukte van belang, we ervaren geuren en kleuren, jong en oud, ruim gesorteerde winkels (een soort Blokker, maar dan anders...) traditioneel geklede vrouwen, zittend op straat, die zelf verbouwde groente te koop aanbieden (een soort groenteboer, maar dan anders...) We kijken onze ogen uit.
Na de lunch (broodje shoarma, voor sommige mensen de eerste ervaring :-), Gaan we met de bus naar het Aida vluchtelingenkamp. Dit is één van de drie vluchtelingenkampen in Bethlehem waar Palestijnse vluchtelingen wonen. Een jonge man, woonachtig in het kamp vertelt over het ontstaan en het leven in het kamp. Toine, onze gids, vertaalt wat de jonge man in het Engels aan ons vertelt. Een korte impressie: In 1948 werden Palestijnen door de Zionisten gedwongen hun dorp te verlaten, de dorpelingen waren veelal welgestelde mensen. Het enige wat ze mee hadden genomen, was de sleutel van de deur van hun huis, in de verwachting spoedig terug te keren. Ze werden samen gebracht in kampen, waar ze met families in tenten moesten wonen. Na 6 jaar mochten er kleine huizen worden gebouwd, er was onzekerheid over terugkeer naar hun dorp. De jaren gingen voorbij, terugkeren was niet aan de orde. De families werden groter en aan de huizen werden kamers aangebouwd. Heden wonen er 5.000 mensen op een oppervlakte van 500 x 500 m. Men beschikt niet over financiële middelen om buiten het kamp te wonen. Rond het kamp is strenge bewaking door militairen, de militairen arresteren mensen bij demonstraties of bij ongewenst publicaties e.d. Een gevangenisstraf van 2 jaar is niet ongebruikelijk, mensen raken zelfs gewond of laten het leven door acties door de geheime veiligheidsdienst. Jongeren voelen zich gefrustreerd, ze hebben televisie en zien hoe andere jongeren leven. De mensen ervaren het kamp als een 'openluchtgevangenis'. Na dit indrukwekkende verhaal, krijgen we een rondleiding over het kamp. We lopen het kamp binnen, door een poort, waarop een hele grote sleutel is te zien... Om stil van te worden.
Halverwege de middag rijden we naar de Tent of Nations, de christelijk Palestijnse broers Daoud en Daher Nassar proberen hun boerenbedrijf voort te zetten, ondanks grote tegenwerking van de Israëlische staat. Sinds 1916 is de familie Nassar eigenaar van de grond. Er is een wet die voorschrijft dat als er drie jaar lang geen gewas wordt verbouwd, het land vervalt aan de staat Israël. 
De familie is al vanaf 1991 verwikkeld in een juridische strijd, maar men weigert op te geven. Ze zetten alles op alles om boosheid en pijn om te zetten in constructieve kracht. Ze weigeren om vijanden te zijn. Ze willen vooruit kijken, op grond van geloof, hoop en liefde. Na de voorlichting “kopen” we een boom, zodat de familie hun missie voort kunnen zetten.

Na het diner praten we met elkaar na over de geschiedenis van het Joodse en Palestijnse volk, al met al een indrukwekkende dag. De historie is geen papieren historie meer, maar heeft een menselijk gezicht gekregen. Al met al een indrukwekkende dag.

Als afsluiting toch ook nog wat persoonlijke wetenswaardigheden. Na een paar dagen met elkaar opgetrokken te zijn, weten we dat: Wil in de nachtelijke uren krulspelden in heeft, Pia de pyama van Jan M. strijkt (of was het zijn overhemd?) Jan L. stiekem 'zure groente' in een schaaltje kiept en achteloos op tafel laat staan, Truus regelmatig een 'luchtje schept', Rens interesse heeft in de waterpijp (uhh zeg maar, gewoon het ding uitprobeert, terwijl Jetty al slaapt!!!) en dat Aart regelmatig SMS contact heeft met Thea, zodat er op afstand tocht verbondenheid is!

 

 

Israelreis dag 5

Geschreven door Super User. Gepost in Israelreis 2012.

Maandag 29 oktober; Massada - Ein Gedi Qumran Jericho

Vandaag gaan we weer gewoon de toerist uit hangen. Dat hield in om half zeven gewekt worden, zeven uur de koffers klaar en daarna ontbijten. We reden Bethlehem uit, door de buiten wijken van Jeruzalem en pikten Patrick weer op. Dan richting het oosten door nog begroeide heuvels. Die werden al snel vervangen door dor en droge uitziende heuvels. De Judea woestijn. Jeruzalem ligt op 800 meter op de zeespiegel, de dode zee op 400 meter onder de zeespiegel. Dus 1200 meter dalen. Jan M vertelt dat in het vliegtuig had hij geen last van zin oren. Maar bij deze daling in de bus, plopten zijn oren.


...Allereerst naar Qumran. Direct nadat we de bus uitstapten voelden we de warmte. En dan is het eind oktober ! Winter !!! Halftien en al 31 graden. Na een film vertoning en wandeling langs opgravingen van de nederzetting van de Essenen. Vooral de uitzicht op het schrale bergmassief met vele groten en bijzondere vormen is (alweer) indrukwekkend. Pia fluistert me in het oor dat volgend jaar de dode zeerollen in Assen worden tentoongesteld...

...Daarna naar de oase Ein Gedi, waar David zich verborg voor Saul. We liepen via een goed gebaande weg naar de eerste bron. En daar droeg Patrick het verhaal van Saul en David voor. Zeer aanschouwelijk ! Met 10 man klommen we verder naar de volgende twee bonnen. Het was een prettige wandeling, waar we menig zweet druppeltje verdampte. De andere gingen eerst nog even pootjebaden. Echter lag er nog een dode klipdas in het stromend water. Deze werd door een parkwachter verwijderd. Maar de roep van een koel drankje was sterker dan nog een keer pootje baden...

...Dan naar Massada. Het wonderlijke water systeem dat er was. Met al die primitieve middelen redden ze het wel. Omdat je met de kabelbaan 500 meter omhoog ging was je weer 100 meter boven de zeespiegel. Het is niet voor te stellen dat de Romein net zoveel slaven lieten aanrukken, dat de afstand tussen pakweg 25 kilometer verder gelegen wadi en de legerkampen bij Massada met emmertjes met voorzien van water. Het is een aanrader de film die hier over gemaakt is een te bekijken ...

...en uiteindelijk zwemmen in de dode zee. Het was rond half vijf dat er bij waren. Zwemkleding aan, en dan glibberige helling af via houten vlonders en trappetjes. Glibberig van de modder uit de bodem van de rode zee. Het duurde even maar even later lag iedereen te dobberen. Zelfs Jan M heeft in zijn zwembroek zijn voeten in de rode zee gestopt (Had zijn zwemdiploma nooit gehaald). Vele fotoś werden gemaakt en de schemening begon in te vallen. Iedereen moest het water uit alleen de hollanders mochten blijven dobberen. Zo lagen, bij een opkomende volle maan boven de Jordaans bergen te genieten in het zouten water. Elkaar insmerend met de modder van de bodem.

… Voor Jericho, wat ligt in Palestijnse gebied, mag Patrick niet mee. Hij wordt afgezet in een kibboets in de buurt. Morgen zien we hem weer terug. Diner, avondafsluiting bij het zwembad van het hotel. Het is warm buiten. Zitten nog gezellig op het terras van het hotel met een drankje (22:50 (dus al weer een slordige 17 uur in touw, maar ik geloof niet dat we al naar bed gaan ...).