De Bethlehemkerk

Zondag 4 november 2012

De één na laatste dag van onze reis door Israël. We beginnen deze dag met... uitslapen! We worden pas om 09.00 uur aan het ontbijt verwacht. Heerlijk hoor, alles op het gemak, daar waren we wel een beetje aan toe. Na het ontbijt hebben we een rondleiding onder leiding van Ds. Pieter Donkers gehad over de kibboets. Ook heeft hij vertelt over het ontstaan en de missie van de kibboets.
In 1963 zet een christelijke familie uit Zwitserland voet op Israëlische bodem. Met dromen en hoop voor de toekomst waren ze, met slechts weinig bezittingen, klaar voor een avontuur: het cultiveren van het land en helpen bij de opbouw ervan. Dit was echter niet de enige reden. Samen met geloofsgenoten uit Nederland en later ook uit Duitsland, wilden zij wegen zoeken om de verhouding tussen Joden en christenen, na de donkere periode van de Tweede Wereldoorlog, te verbeteren. En zo kwam er een nieuwe naam op Israëls landkaart: Nes Ammim. Patrick vertelde gisteren al dat als er een kibboets werd gesticht, dit automatisch betekent dat er een nieuwe plaats op de landkaart komt. Op de wegbewijzerings borden staat dan ook de plaats Nes Ammim.
De telkens wisselende internationale gemeenschap van ongeveer 45 personen, werkt en leert in solidariteit met de inwoners van het land: Joden, (Palestijnse) Arabieren en anderen. De vrijwilligers werken in het guesthouse (een prima onderkomen waar wij verblijven), de tuin (met prachtige beplanting en een kruidentuin met 12 soorten kruiden), de technische dienst of het dialoogcentrum, samen met andere werknemers in het dorp. De vrijwilligers krijgen de mogelijkheid om zich te verdiepen in de geschiedenis, de achtergrond en de huidige gespannen situatie van het land, om de lokale bevolking te ontmoeten en deel te nemen aan informatieve excursies. Wil en Truus wilden zich direct al aanmelden, wel met de voorwaarde dat ze samen een kamer mochten delen.
De visie van Nes Ammim is: een gemeenschap vormen die de principes van acceptatie, tolerantie en respect kan waarborgen en uitstralen. We zien de bus waarin de stichter van Nes Ammim zijn verbindende werk is begonnen, onvoorstelbaar dat vanuit deze bus een bloeiende en nog steeds groeiende kibboets is opgezet.
Op een pleintje voor de ingang van het dialoogcentrum annex kerk, staat een mooi kunstwerk. Op een plateau staat een toren in de vorm van een driehoek. Op elke zijde is een dichte deur, de bovenkant van de toren is open. Voor elke deur bidden 10 personen. 10 Joden (nu nog 9, omdat kinderen er één omgekegeld hebben...) staand biddend, met in hun hand een gebedenboek, 10 Arabieren, in aanbidding, geknield met hun hoofd op de grond en 10 christenen, geknield in gebed.
Na deze rondleiding ging iedereen de badkleding, handdoeken en zonnebrand uit de koffers opdiepen. Twee taxibusjes brachten ons naar het strand van de badplaats Nahariya, 15 minuten verderop. Daar aangekomen hebben we eerst gegeten op een terras bij het strand. Dat was nog een heel gedoe. Het personeel sprak geen woord Engels, maar met aanwijzen en veel geduld kwam er toch het een en ander op tafel. Na het eten zijn een paar groepsleden naar de boulevard gewandeld, een aantal zochten een plekje op het strand en nog een paar anderen zochten een plek op waar ze wel in zee mochten zwemmen. Het zwemmen was niet alleen verfrissend, maar soms ook pijnlijk. Met name voor Gerrit, die werd namelijk op ruwe manier van het korstje op zijn been ontdaan. Zeg maar rustig: het werd er afgevreten! Door een... vis(je), ja echt Nelly stond er met haar neus bovenop en anderen hoorden hem au! roepen. Deze visjes hadden toch echt iets weg van little Jaws!
Toen hij uit het water kwam was een bloedend wondje ter grote van ongeveer een duppie op zijn been te zien. (We vermoeden dat het visje nu nog de hik heeft :-). Pia heeft als een jonge blom de handstand in het water gedaan en de enkels van Jan M zijn ook weer in het water geweest. Jaja, zon, zee en strand maakt een mens weer jong.
Na een heerlijk ontspannen middagdag (waren we toch ook wel een beetje aan toe) brachten de taxibusjes ons weer naar de kibboets.
Nadat iedereen het zoute water van de Middellandse Zee van zich had afgespoeld gingen we om 19.00 voor de laatste keer met elkaar dineren. Het eten was heerlijk en... de tafel had een Hollands tintje, er stonden namelijk oranje servetten op tafel (of was dit toeval?)
Tijdens het eten van het toetje, richtte Hilde zich tot Jaap en dankte hem, namens onz allen, voor de goede zorgen gedurende de reis. Om onze dank vorm te geven, overhandigde ze hem een concertbon. Hierop sprak Jaap alle leden van de groep kort persoonlijk toe en dankte ons voor onze aanwezigheid en inbreng.
Zoals gebruikelijk sloten we de dag af met elkaar, door met als eerste lied “Samen in de naam van Jezus' te zingen. De nestor van de groep (Jan M) had in dichtvorm een dankwoord voor Rens en Aletta voor het schrijven van de verslagen voor de site. Hij bedankte Jan L voor het terug brengen van zijn 'zoekgeraakte' bijbel, Jan K voor de sterke arm tijdens het richting op lopen van de diverse heuvels, Jaap voor het regelen van de taxi aan het einde van een vermoeiende dag in Jeruzalem en Hilde voor de hulp bij het contact maken met het thuisfront. Ook bedankte hij alle mensen die hem gevraagd (Aart die hem had behoed in de blubber bij de Dode Zee te vallen) en ongevraagd (o.a. Wil die aangaf dat hij zijn sokken niet op moest trekken tot kniekousen) hadden bijgestaan deze reis En hij gaf aan dat het woord vakantie voor deze periode niet van toepassing was, het was namelijk een 'Ontdekkingsreis'. Een reis met indrukwekkende (o.a. de heilige plaatsen), emotionele (o.a. Jad Vahem) en ook heel plezierige (o.a. de Dode Zee) momenten. Hierna hebben we met elkaar het Onze Vader met elkaar gebeden.
Nadat iedereen de koffers voor de laatste keer had ingepakt, hebben we met elkaar nog iets gedronken. Morgen de laatste dag...

De Bethlehemkerk - Van der Palmstraat 1 - Papendrecht - 0786151837