Blog

Israelreis dag 6

Geschreven door Super User. Gepost in Israelreis 2012.

Dinsdag 30 oktober 2012; Jericho - Jeruzalem


Vanmorgen worden we wakker in Jericho. We hebben allemaal een zacht huidje van het drijven in de Dode zee (behalve Jan M. die heeft alleen een poezelige huid rond de enkels :-) Na het uitgebreide ontbijt gaan we weer in de bus, onze chauffeur staat ons al weer op de wachten. In de bus leest Jaap het bijbelgedeelte over de verzoeking van Jezus in de woestijn. Hierna gaan we met een kabelbaan naar de berg van de verzoeking. Op deze berg is tegen de rotswand, klooster Qarantal gebouwd. Dit Grieks-orthodoxe klooster is in 1905 op deze plek gebouwd, omdat men aanneemt dat Jezus op deze plaats is verzocht door de duivel. Voordat het klooster is gebouwd leefden er monniken in de grotten, om er net als Jezus, te vasten en te bidden. Heden ten dagen, leven er nog 5 monniken. Het uitzicht boven is prachtig. Nadat we het klooster hebben bezocht, zijn we met de kabelbaan weer naar beneden gegaan, onder ons was een deel van de resten van het oude Jericho te zien. Riet heeft dit niet gezien... ze had haar ogen stijf dicht vanwege hoogtevrees. We vonden haar allemaal wel erg dapper! Beneden aangekomen hebben we versgeperste granaatappelsap gedronken en hier en daar is ook een Ola-ijsje gesignaleerd (cultuurbarbaren...).
Ook hebben we in Jericho de zogeheten Zacheüs boom gezien. Jaap heeft onder de boom het bijbelgedeelte van Jezus en zijn ontmoeting met Zacheus de tollenaar gelezen. Heel bijzonder om daar met elkaar te staan, misschien was het niet 'de boom' maar wel een vijgenboom langs een weg in Jericho.
Nadat we Patrick (onze Israëlische gids) opgepikt hadden, zijn we via een prachtige route door de woestijn, langs de Wadi Qelt kloof, naar een uitzichtpunt gereden. Vanaf dat punt hadden we uitzicht op het St.-Jorisklooster. Op de plek van het klooster, zou Elia gerust hebben toen hij op weg was naar de Sinaï. Ook hadden we uitzicht (heel in de verte) op een nomadenkamp, bewoners van het kamp stonden met artikelen op de parkeerplaats en nodigde ons (nadrukkelijk) uit iets te kopen. Als je deze mensen ziet, besef je des te meer dat we zelf in gezegende omstandigheden leven.
Vervolgens zijn we naar het Yad Vashem museum gereden. Het museum is één lange, in de berg uitgehakte wandelgang, bestaande uit tien tentoonstellingszalen, die elk aan een bepaald aspect van de holocaust zijn gewijd. Na de lunch zijn we, elk met onze schaduw van het leven (zoals Patrick zo mooi zei) door de zalen gewandeld. Onvoorstelbaar, er waren beelden op foto's waarvan je dacht: dit kan toch niet waar zijn?” als je dan dichtbij ging staan, kwam je tot de conclusie: “Het ondenkbare is waar”, gruwelijk. Bij de ingang stond aangegeven dat kinderen onder de tien jaar de tentoonstelling niet mochten bezoeken, kinderen jonger dan tien jaar, hebben moeten doorstaan wat wij in de zalen hebben gezien en velen hebben het niet overleefd. In de Hall of Names, hangen foto's van de Joodse mensen die zijn omgebracht en langs de wand staan ordners met namen van 3 miljoen omgebrachte mensen. Van nog eens 3 miljoen mensen zijn de namen niet bekend. Als laatste zijn we in stilte door het Children's Memorial gelopen. Alle namen van de ruim 1 ½ Joodse kinderen die zijn omgebracht, worden ononderbroken genoemd. Naam en leeftijd, in een donkere ruimte met ontelbare lichtjes. Geëmotioneerd kwamen we buiten en waren stil.
Na een korte pauze zijn we naar de bus gelopen, om naar het Jeruzalem Gate Hotel te gaan. Na het diner, hebben we met elkaar de dag afgesloten. We hebben met elkaar gesproken, uit de bijbel gelezen en liederen gezongen. Een dag om “nooit te vergeten”.